Z cyklu: Nie zapomnisz mnie nawet po śmierci: cz. 3
Cześć 3 Spotkanie z Lucy Woo. Wtorkowy wieczór w pubie Casablanca zapowiadał się niezwykle pracowicie. Już o szóstej o popołudniu zrobiło się tłumnie. Do ósmej Winnie zdążył już wyprosić czterech awanturników, którzy bez pardonu naprzykrzali się Beth oraz innym klientom. Z nim nie było dyskusji, choć nie sprawiał wrażenia mocarza jakim był jego wuj Jamie. Nie przestrzegasz reguł, wylatujesz za drzwi i tyle. Koniec tematu. Wszelkie rozróby po pijaku czy zaczepianie kobiet, które wyraźnie sobie tego nie życzyły nie wchodziły w rachubę. Beth nie znosiła podpitych typków z wybujałym ego, którzy zaczynali znajomość od klepania jej po tyłku lub macania innych części jej ciała. Kiedy nie umiała poradzić sobie z takim natrętem do akcji wskakiwał Winnie Wilson, co kończyło się zwykle wywaleniem dziada na zbity pysk, a jeśli typek nie miał dość i wracał do lokalu żeby dalej rozrabiać dostawał porządne lanie. Obywało się bez interwencji służb porządkowych. Uczyła się samoobrony od swoj...